De weg van Alain Cavalier is alles behalve liniair. Het is eerder een onderbroken traject, vol putten, met periodes waarin hij geen films maakte, en en dan plots uitmuntende opflakkeringen. In een periode van 50 jaar, heeft de cineast afgerekend met alle vanzelfsprekendheden van de cinema. Eerst met fictie, zijn films zijn eerder documentaire journaals. Dan de acteurs: de personen die in zijn films meespelen vertolken steeds eenzelfde karakter. Vervolgens de cameraploeg: hij filmt zelf, en alleen. Hetzelfde geldt voor de aanwezigheid van mensen. Irène bijvoorbeeld, bevat slechts enkele scènes met menselijke aanwezigheid – de reflectie van de cineast in de spiegel, een foto van Irène… , essentieel zijn scènes met objecten, plaatsen vrij van iedere aanwezigheid, stillevens.
PREMIERE maandag 5 januari 19u30
IN AANWEZIGHEID VAN DE REGISSEUR