ARENBERG

“Ik was twintig. Ik zal niet dulden dat iemand zegt dat het de allermooiste leeftijd van het leven is” (Jean-Paul Sartre, voorwoord voor ‘Aden Arabië’ van Paul Nizan).

Ik was twintig en ik was er dol op. Maar zou een dergelijke zin vandaag nog kunnen weerklinken ?

Is ze niet de uitdrukking van een angst en een revolte van al diegenen die de wereld ontdekken en die willen dat hij er anders uit zou zien ?

L’Ecran Total bestaat dit jaar 20 jaar. Hebben wij onze engagementen waargemaakt ? Hebben wij die ongerustheid kunnen beschermen, die synoniem staat voor ontdekkingsdrift, veeleisendheid, vrijheid en broederschap ?

Dit jaar staat ‘La Maison et le Monde’ van Satyajit Ray op het programma. Ik was 20 en deze emblematische titel kwam over als een programma op zich.

L’Ecran Total is ons huis én de wereld. 70 films, emotie, puur esthetisch genot en openheid naar de anderen toe.

Het is geen toeval als onze weg die van la Quinzaine des Réalisateurs kruist. Bovenop hun 40 jaar hebben zij een gemeenschap van cineasten en filmliefhebbers samengebracht. Gisteren in Cannes, vandaag in Brussel, de amateurs afficheren hetzelfde humeur!

Boven de mythe van de ‘grote filmfamilie’ verkies ik de verkozen gemeenschappen. Arnaud Desplechin biedt ons een mooie carte blanche aan. Hij keek niet om naar de tijd die hij er in stak en versterkt ons in dat idee. Wij danken hem hiervoor.

Thierry Abel, Directeur