ARENBERG

Een ‘stalker’ (Aleksandr Kaidanovsky) is de enige die de mentale kwaliteiten heeft om zijn weg te vinden naar het hart van een gevaarlijke, desolate, verboden zone waar zich een geheime ruimte bevindt die ‘al je wensen vervult’.

Hij riskeert de toorn van zijn vrouw en een celstraf om een uitgebluste schrijver (Anatoly Solonitsin) en een wetenschapper (Nikolai Grinko) door het zwaar gecontroleerde gebied te gidsen. Om, eenmaal aangekomen bij de kamer, te realiseren dat niemand een idee heeft van wat hij wil.

Andrei Tarkovsky’s Stalker (1979) drijft niet zozeer op de dialogen – veelal discussies tussen schrijver en wetenschapper – maar op de indringendheid en schoonheid van Tarkovsky’s beelden. Voor hem betekent de kamer verschillende dingen voor verschillende mensen en de zware weg ernaar toe verbeeldt de angsten die de mens nauwelijks durft confronteren.