ARENBERG

Beleven we reeds een zachte vorm van totalitarisme, een “light” versie van de jaren 30-40? Misschien vindt u deze vraag absurd of simpelweg provocatief? Indien u gelooft te leven in een uniek historisch moment vol vrijheid en verdraagzaamheid voor elke vorm van non-conformisme, zal u deze zeven films uit Frankrijk, Rusland, Italië, Kameroen, Senegal en Japan liever niet zien.

Indien u echter de actuele vrijheid wel in vraag stelt, moet u zeker komen kijken naar dit overzicht van mijlpalen van de afgelopen zes decennia. Elke gebeurtenis werd zorgvuldig gecensureerd in de periode en plaats waar ze plaatsvond. Enkel deze films durven het ons nog te tonen, vrijheid op spiritueel, seksueel, sociaal en cinematografisch vlak.

Het is evident dat er geen groter verschil is op esthetisch of ideologisch vlak tussen meester-verteller Max Ophuls en zijn zoon Marcel, documen- tairemaker voor de leugen van de tweede wereldoorlog. Zo is er ook geen groter verschil tussen Kira Muratova, vormelijk één van de meest radi- cale naoorlogse cineasten (zelfs meer nog dan Tarkovski) die een fabel bouwt rond de val van de Sovjet Unie, vergelijkbaar met “Alice in wonder- land”, en Pier Paolo Pasolini die met een gruwelijke meditatie de grenzen van barbaarsheid onderzoekt (en onze lust daarvoor) blijft obsceen en choquerend. Datzelfde geldt voor de Afrikaanse “Easy Rider” uit Djibril Diop Mambety (beslist veel radicaler, vrolijk en liberaal dan de film van Dennis Hopper) en de documentaire van de medogenloze hedendaagse Kameroense Jean-Marie Teno over de koloniale droom. Ook kan één van deze films behoren tot het rijtje komische filmklassiekers en dat is Tampopo, gerealiseerd door Juzo Itami, één van de in het buitenland minst gekende Japanse cineasten (nochtans zo’n ster). Het vrijheidsdenken is in al deze films gelijk en één van de meest nobele zaken, waarbij de film- makers zichzelf labels noch beperkingen opleggen.