ARENBERG

«De eerste keer dat ik een gesloten inrichting betrad, was ik
gebrandmerkt. Daar haalde ik het idee er een film aan te wijden. De kracht
van cinema is dat je er debat kan mee losmaken, dat je op emoties kan
inwerken. (…) Alles wat in de film te zien is, is minstens één keer echt
gebeurd. Dat is het basisprincipe, dat maakt dat ik kan stellen dat het
gebaseerd is op waar gebeurde feiten. Natuurlijk is er een dramaturgie die
van de realiteit afwijkt. Ik ga ook niet verder in op het waarom, want ik
meen dat ze gewoon de keuze niet hebben. Niemand maakt zich met plezier
van zijn omgeving los, ontwortelt zich, vaak is het uit noodzaak. Ik wil
het niet goedpraten. (…) Ik wilde dat een Belgische actrice de rol van een 
Russische vertokte, ik wil dat er geen etnische barrière is, dat iedereen
kan zeggen: ik zou het ook kunnen zijn. Ik geloof bovendien in de
onbewuste kracht van cinema».