ARENBERG

Salò o le centoventi giornate di Sodoma (1975), kortweg Salò, is losweg gebaseerd op een boek van Markies de Sade, grootmeester van het perverse. Net als de markies is regisseur Pier Paolo Pasolini geen vriend van de katholieke kerk, maar zijn doelwit is toch vooral de Italiaanse geschiedenis. Salò was korte tijd een republiek en Mussolini’s laatste bolwerk op het einde van WOII.

Pasolini’s broer werd er vermoord. In de film hebben vier fascistische libertijnen totale macht over een groep jonge gevangen (men kan niet anders dan aan het recente misbruik in Abu Ghraib denken): ze onderwerpen de mannen en vrouwen aan seksuele martelingen en vernederingen. Voor Pasolini is het ongebreideld machtsmisbruik een metafoor voor het fascisme. Kort nadat de film werd voltooid, werd Pasolini, die nogal met zijn eigen seksualiteit in de knoei lag, vermoord. De film werd aanvankelijk in vele landen verboden wegens te expliciet.