ARENBERG

Sommige filmmakers wijken geen millimeter af van hun artistieke visie, ongeacht of het publiek de boodschap eenvoudig kan begrijpen. De Russische Kira Muratova stoort zich zelfs niet aan de opinie van de censuur. Met Astenicheskiy sindrom (1989) maakte zij een gitzwarte satire met een hoog ‘je m’en fou’ gehalte. Naked (1993, van Mike Leigh) wordt wel eens genoemd als vergelijkingspunt.

Haar film, bekroond in Berlijn met de Zilveren Beer, bestaat uit twee segmenten, waarvan eentje in zwart-wit. In het eerste deel zien we hoe een vrouwelijke dokter de pedalen verliest na het overlijden van haar man. In het tweede deel wordt een klas, waarvan de leerlingen niet minder geïnteresseerd kunnen zijn, ondervraagt over de film die zij, en wij, net hebben gezien. Daartussen pareltjes van wrange schoonheid: een vrouw, compleet genegeerd door haar zoon, speelt Strangers in the Night op haar trompet.