ARENBERG

Vier en een half uur materiaal dat voornamelijk bestaat uit interviews met inwoners van Clermont-Ferrand die vertellen over WOII. Het vraagt niet enkel een begaafd interviewer, maar tevens een excellent documentairemaker om het gehalte aan collaboratie in deze Franse stad aan de oppervlakte te krijgen. Dat is wat Marcel Ophuls (zoon van Max) met Le Chagrin et la pitié (1971) doet. Hij praat ook met voormalige verzetstrijders en enkele Nazibezetters.

De gesprekken worden afgewisseld met beeldmateriaal van Hitler in Parijs en bekende Fransen voor wie de bezetting ‘business as usual’ lijkt. Danielle Darrieux die een tour naar Duitsland onderneemt, bijvoorbeeld. Gemaakt voor de Franse televisie. Toen die de documentaire weigerde uit te zenden, verhuisde het explosieve materiaal naar de filmzaal. Geprezen en verguisd, maar goed om de controverse rond collaboratie opnieuw op de agenda te plaatsen.